نجات سنگنورد از دیواره گرانیتی با پهپاد یک‌پوندی
خبر مربوط به یک عملیات نجات شبانه و بی‌سابقه در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶ (۱۹ شهریور ۱۴۰۵) در منطقه اسکوامیش، بریتیش کلمبیا، کانادا است.
به گزارش پیک آلارم سنگنوردی که هویتش هنوز فاش نشده، در مسیر چند طولی و دشوار «آلاسکا هایوی» (Alaska Highway) با درجه سختی 5.11d روی صخره معروف «استاواموس چیف» (Stawamus Chief) گیر افتاده بود. این صخره یکی از بزرگ‌ترین یکپارچه‌های گرانیتی جهان و یکی از مقاصد محبوب سنگنوردی است. سنگنورد در ارتفاع ۷۷ متری (حدود ۲۵۳ فوت) از سطح زمین، روی یک طاقچه بسیار باریک ۱۰ اینچی (حدود ۲۵ سانتی‌متری) ایستاده بود، در حالی که به یک (Anchor) متصل بود اما طناب کافی برای فرود نداشت.
چرا سنگنورد بدون طناب ماند؟
بر اساس گزارش‌های بعدی، این سنگنورد همراه با دو نفر دیگر در حال فرود با طناب از مسیر بودند. هنگام تاریکی هوا و در حین فرود، یکی از سنگنوردان به اشتباه به سمت یک (Bolted Anchor) منحرف شد که منجر به گم شدن طناب یا سقوط آن شد و او بدون طناب در ارتفاع بالا گیر افتاد.
عملیات نجات چگونه انجام شد؟
به نقل از کانال تلگرام PeakAlarm@ تیم جستجو و نجات اسکوامیش (SSAR) پس از دریافت تماس، با دو گزینه پرخطر روبرو بود: نجات با هلیکوپتر در شب یا فرود تیم نجات از بالای صخره. هر دو گزینه به دلیل تاریکی مطلق، خطر ریزش سنگ و ارتفاع زیاد بسیار پرخطر بودند. بنابراین تیم نجات تصمیم به اجرای یک روش ابتکاری با استفاده از دو پهپاد گرفت.
مراحل عملیات به این ترتیب بود:
1. پهپاد اول (نورپردازی): یک پهپاد مجهز به نورافکن (Floodlight) در نزدیکی سنگنورد شناور شد و دیواره صخره را روشن کرد تا پهپاد دوم بتواند مسیر را ببیند.
2. پهپاد دوم (حمل طناب): پهپاد دوم یک طناب راهنما (Messenger Line) بسیار سبک از جنس داینما (Dyneema) به طول حدود ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) را حمل می‌کرد. این پهپاد به سمت سنگنورد پرواز کرد و او توانست طناب راهنما را از هوا بگیرد.
3. رساندن تجهیزات حیاتی: سنگنورد ابتدا با استفاده از طناب راهنما، یک کاپشن و چراغ‌پیشانی را به سمت خود کشید تا گرم بماند و فضای اطرافش را ببیند.
4. تحویل طناب اصلی: سپس تیم نجات یک طناب سنگنوردی کامل را به طناب راهنما متصل کرد و کوهنورد آن را بالا کشید.
5. فرود ایمن: سنگنورد طناب را به لنگرگاه و هارنس خود متصل کرد و با استفاده از آن، خود را به پایین و به سمت زمین فرود آورد.
چرا پهپاد یک‌پوندی؟
نکته کلیدی این عملیات، استفاده از پهپاد کوچک و سبک برای حمل طناب راهنما بود. وزن خود پهپاد حدود یک پوند (حدود ۴۵۰ گرم) بود. ایده این بود که پهپاد سبک فقط یک طناب نازک و بسیار سبک (Dyneema) را حمل کند، نه خود طناب سنگین سنگنوردی را. سپس سنگنورد با کشیدن این طناب سبک، طناب اصلی و سنگین‌تر را به سمت خود می‌کشید. این روش از وارد آمدن بار اضافی به پهپاد و از دست دادن کنترل آن جلوگیری می‌کرد.
آمادگی دو ساله تیم نجات:
به نقل از کانال تلگرام پیک آلارم PeakAlarm@ این عملیات نتیجه یک برنامه‌ریزی و آموزش دو ساله بود. داستین ویلز (Dustin Wales)، هماهنگ‌کننده برنامه پهپاد تیم نجات اسکوامیش، اعلام کرد که تیم آن‌ها دو سال را صرف آموزش خلبانان پهپاد و توسعه پروتکل‌های پرواز در زمین‌های ناهموار کرده بود، اما تا آن شب فرصتی برای اجرای عملی این سناریو پیش نیامده بود.
اهمیت و بازتاب این عملیات:
این عملیات نجات به عنوان یک «پیشرفت تاریخی» و «عبور از مرزهای سنتی» توصیف شد، زیرا برای اولین بار بود که از دو پهپاد به صورت همزمان برای نجات یک سنگنورد و تحویل طناب به او استفاده می‌شد. تیم نجات اعلام کرد که این روش ریسک را از روی انسان‌ها برداشته و آن را به ماشین منتقل کرده است. ویلز در مصاحبه‌ای گفت که این عملیات «یک پیروزی بزرگ برای تیم پهپاد» بود و نشان داد که فناوری پهپاد می‌تواند به یک ابزار حیاتی و نجات‌بخش در عملیات کوهستانی تبدیل شود.
منبع: ایندیپندنت - Independent
